Het internationale Rode Kruis
De Internationale Rodekruis- en Rodehalvemaanbeweging is samengesteld uit de nationale
rodekruis- en rodehalvemaanverenigingen die samen de Federatie van Rodekruis- en
Rodehalvemaanverenigingen vormen en het Internationale Rodekruiscomité.
De nationale Rodekruis - en Rodehalvemaanverenigingen
Meer dan 170 landen hebben op dit ogenblik een rodekruis- of rodehalvemaanvereniging.
Die verenigingen zijn in hun land zelfstandig maar door de regering erkend als 'helper
van de openbare overheden'. Ze hebben allemaal dezelfde oorspronkelijke doelstelling
namelijk hulp bieden aan slachtoffers in tijd van oorlog. Daarnaast hebben ze ook
taken opgenomen die ze vervullen in vredestijd. Die taken verschillen van land tot
land omdat ze beantwoorden aan de plaatselijke behoeften. Ze hebben betrekking op
gezondheidszorg, maatschappelijk welzijn en hulpverlening bij conflicten en natuurrampen.
Zo is het Belgische Rode Kruis een 'Instelling van openbaar nut' die tot taak heeft
om in oorlogstijd burger- en militaire slachtoffers te helpen en de gezondheidsdiensten,
speciaal die van het leger, bij te staan. In vredestijd is de voornaamste opdracht
bij te dragen tot de verbetering van de volksgezondheid en hulp te bieden aan slachtoffers
van rampen.
De Internationale Federatie van Rodekruis - en Rodehalvemaanverenigingen
Alle rodekruis- en rodehalvemaanverenigingen vormen samen de Internationale Federatie
van Rodekruis- en Rodehalvemaanverenigingen. De Federatie heeft als voornaamste
doel om internationale hulp aan slachtoffers van natuurrampen te organiseren en
te coördineren en de humanitaire activiteiten van de nationale verenigingen te bevorderen.
Ze helpt ook bij de uitbouw van rampenpreventie, geeft steun aan vluchtelingen buiten
conflictzones en moedigt de oprichting aan van nieuwe rodekruisverenigingen. Om
de twee jaar komen alle verenigingen bij elkaar voor een Algemene Vergadering om
hun beleid en prioriteiten vast te leggen.
Het Internationale Rodekruiscomité
Het Internationale Rodekruiscomité (ICRC) is een onafhankelijke Zwitserse privé-instelling.
Het ICRC heeft zijn zetel in Genève.
Het ICRC heeft als voornaamste opdracht om, als onafhankelijke en neutrale tussenpersoon,
ervoor te zorgen dat in geval van gewapende conflicten of onlusten, de burgerlijke
en militaire slachtoffers hulp en bescherming krijgen. Dit betekent: gewonden, krijgsgevangenen
en burgers van bezette gebieden bezoeken en helpen; vermiste personen opsporen;
families die gescheiden zijn trachten te herenigen; zorgen dat gescheiden familieleden
via uitwisseling van boodschappen met elkaar in contact kunnen blijven; de oprichting
van hospitalen en veilige zones mogelijk maken; internationale programma's organiseren
en coördineren voor hulp aan vluchtelingen, verplaatste personen en andere oorlogsslachtoffers;
voorlichting geven over het Internationaal Humanitair Recht aan de militairen en
de bevolking.
Het ICRC houdt zich bovendien bezig met de verspreiding, de correcte naleving en
de ontwikkelingen van de Verdragen van Genève en de Fundamentele Beginselen van
het Rode Kruis. Het beslist ook over de erkenning van nieuwe nationale verenigingen.
De Internationale Conferentie van het Rode Kruis en de Rode Halve Maan
Het Internationaal Rodekruiscomité, de Internationale Federatie en de individuele
nationale verenigingen zijn onafhankelijke eenheden. Om de twee jaar komen ze samen
tijdens de Raad van Afgevaardigden, waar het algemene beleid van de Beweging wordt
uitgeschreven. De Internationale Rodekruis- en Rodehalvemaanconferentie komt om
de vier jaar samen. Naast alle eenheden van het Rode Kruis, nemen ook de 190 staten
die de Verdragen van Genève hebben bekrachtigd aan de Conferentie deel. De aanwezigheid
van de staten is van groot belang opdat de besluiten van de Conferentie kans zouden
maken om overal ter wereld te worden aanvaard en uitgevoerd. Resoluties van deze
conferentie hebben geen kracht van wet. Maar door resoluties bij consensus te aanvaarden,
nemen zowel de staten als het Rode Kruis morele verbintenissen op zich. Tijdens
deze unieke conferentie worden cruciale en vaak gevoelige actuele problemen rond
hulpverlening en het humanitair recht behandeld.